Najważniejsze zabytki

• Leżajsk – zespół klasztorny oo. bernardynów
• Łańcut – zespół zamkowo-parkowy

• Baranów Sandomierski pow. tarnobrzeski - manierystyczny zamek wzniesiony na przełomie XVI/XVII w. zapewne przy udziale Santi Gucciego, przebudowany w II poł. XVII w. przez Tylmana z Gameren. Odbudowany po pożarze w 1849 r. i restaurowany w k. XIX w. przez Tadeusza Stryjeńskiego. Zespół zamkowy składa się z rezydencji i bastionowych umocnień. Zamek założono na planie prostokąta z czterema narożnymi, cylindrycznymi basztami, z wewnętrznym dziedzińcem, krużgankami i dwuramienną klatką schodową. Stanowi jeden z najcenniejszych pomników świeckiego budownictwa z czasów Odrodzenia w Polsce.
  
  
  
   
• Bóbrka pow. krośnieński - Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. I. Łukasiewicza powstałe w miejscu najstarszej na świecie kopalni ropy naftowej. Zachowane obiekty z II poł. XIX i XX w.: kopanka „Franek” z 1860 roku (nadal w eksploatacji) – najstarszy zachowany i będący najdłużej w czynnej eksploatacji szyb naftowy na świecie, kopanka Janina, kotłownia z oryginalnym wyposażeniem, kierat z wyposażeniem, kuźnia, warsztat tzw. Dom Łukasiewicza, obelisk z 1872 r.
• Brzozów - kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego, wzniesiony w latach 1676-86 (dwuwieżowa fasada dobudowana w latach 1718-24), kaplice boczne 1758 r. Barokowa, murowana z kamienia i cegły bazylika emporowa z dwiema parami kaplic kopułowych. We wnętrzu późnobarokowa polichromia iluzjonistyczna z ok. poł. XVIII w. i bogate wyposażenie, m.in. barokowe ołtarze i ambona z końca XVII w.
• Chotyniec pow. jarosławski - cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy wzniesiona ok. 1600 r., kilkakrotnie przebudowywana. Drewniana, trójdzielna, konstrukcji zrębowej. We wnętrzu wyjątkowo cenny wystrój i wyposażenie, m.in. pięciokondygnacyjny ikonostas z bogatą snycerką - zapewne z 1671 r., częściowo przekształcony w 1756 r. W nawie, sanktuarium i dawnej górnej kaplicy XVIII-wieczna figuralno-ornamentalna polichromia o bogatym programie ikonograficznym. Jedna z najcenniejszych i najstarszych cerkwi w Polsce reprezentująca typ cerkwi trzykopułowej z unikalną arkadową galerią zewnętrzną nad babińcem. Obok drewniana dzwonnica konstrukcji słupowo-ramowej z 1671 r. przeniesiona ze wsi Torki.
• Dukla pow. krośnieński - kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny wzniesiony w latach 60. XVIII w. z fundacji Jerzego Augustyna Wandalina Mniszcha. We wnętrzu jednorodny rokokowy wystrój i wyposażenie (dzieło artystów lwowskich: zapewne Piotra Polejowskiego i Jana Obrockiego), na które składają się m.in.: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona, ławki, iluzjonistyczne malowidła ścienne oraz marmurowy pomnik nagrobny Marii Amalii z Bruhlów Mniszchowej uznawany za jedno z najwybitniejszych dzieł polskiej rzeźby II poł. XVIII w.
• Gawłuszowice, pow. mielecki - kościół parafialny pw. św. Wojciecha zbudowany w 1677 r. z fundacji Maksymiliana i Sieciecha Ossolińskich, drewniany, konstrukcji zrębowej. W II poł. XIX w. rozebrano wieżę, przebudowano soboty. Wewnątrz zachowały się portale w kształcie oślego grzbietu nawiązujące do tradycji ciesiołki gotyckiej. Wyposażenie wnętrza z ok. poł. w. XVIII, późnobarokowe z ornamentami rokokowymi, polichromia z 1924 r. autorstwa Vlastimila Hoffmana (przekształcona). Kościół jest przykładem kontynuacji gotyckich tradycji budownictwa drewnianego.
• Iwonicz Zdrój pow. krośnieński – jedno z najstarszych polskich uzdrowisk wymienianych już w k. XVI w. Za twórcę uzdrowiska uważa się Karola Załuskiego, który w 1837 r. przystąpił do jego odbudowy. Centrum iwonickiego uzdrowiska posiada dobrze zachowany układ przestrzenny oraz stosunkowo jednolity stylistycznie zespół drewnianej zabudowy głównie z 2 poł. XIX w. i 1 ćw. XX w. Architektura ta stanowi jakby swoistą syntezę tzw. stylu szwajcarskiego, z późnoklasycystycznym nurtem rodzimej architektury polskiej. W późniejszej fazie krzyżują się w niej elementy secesji z różnymi formami ciesiołki i budownictwa ludowego.
• Jasienica Rosielna pow. brzozowski – drewniany, barokowy kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP zbudowany w 1770 r. z fundacji Ignacego Załuskiego, dziedzica Jasienicy oraz jego żony Marianny z Dębińskich. Trójnawowy, konstrukcji zrębowej, z wieżami konstrukcji słupowej. Należy do nielicznych kościołów drewnianych z dwuwieżową fasadą zachodnią, nawiązującą do architektury murowanej.
• Kalwaria Pacławska pow. przemyski - zespół kościelno-klasztorny oo. Franciszkanów ufundowany przez Andrzeja Maksymiliana Fredrę w 1668 r. Obecny barokowy kościół i klasztor z lat 1770-1775 fundacji Szczepana Dwernickiego z pozostałościami ziemnych fortyfikacji bastionowych z XVII w. Kościół pw. Znalezienia Krzyża Świętego jest transeptową bazyliką z dwuwieżową fasadą. Klasztor kilkakrotnie przebudowywany, trójskrzydłowy z wirydarzem. Zespół klasztorny stanowi nierozerwalną całość z zespołem kaplic i kapliczek (42 obiekty) z lat 1825-75 rozmieszczonych przy dróżkach kalwaryjskich. Zespół kaplic wpisany jest w niezwykle malowniczy krajobraz doliny rzeki Wiar. Równocześnie z klasztorem powstała miejscowość Kalwaria Pacławska pełniąca funkcję zaplecza dla pielgrzymów. Zachował się układ przestrzenny i drewniana zabudowa - m.in. charakterystyczne przysłupowe domy podcieniowe z XIX/XX w.
• Krasiczyn pow. przemyski - renesansowy zamek wzniesiony ok. 1580 r. dla Stanisława Krasickiego jako zamek bastejowy, przekształcony przez Marcina Krasickiego w 1 ćw. XVII w. w manierystyczną rezydencję magnacką, kilkakrotnie przebudowywany. Zamek typu bastejowego, czworoboczny z czterema basztami w narożach: Boską (kaplica), Szlachecką, Papieską i Królewską, z wewnętrznym dziedzińcem z częściowo odbudowanymi parterowymi arkadowymi krużgankami. Zamek zdobią attyki, wyjątkowy zespół dekoracji sgraffitowej oraz bogate manierystyczne sztukaterie (w kaplicy baszty Boskiej). Wokół park krajobrazowy urządzony w XIX-XX w. (ze śladami dawniejszych założeń geometrycznych).
  
  
   
• Krosno – kościół farny pw. Trójcy Świętej gotycki, wzniesiony w II poł. XIV w., rozbudowywany w XV i na przełomie XV i XVI w. i odbudowany po pożarze miasta w I poł. XVII w. Prace zrealizowane w XVII w. przeobraziły bryłę i wnętrze nawy z późnogotyckiej na manierystyczną. Jednonawowy z kaplicami. Bogaty wystrój i wyposażenie są przykładem wielowiekowego patronatu artystycznego krośnieńskiego mieszczaństwa i okolicznej szlachty. Do najcenniejszych dzieł należą: gotycki XV-wieczny obraz Koronacji Matki Boskiej - dzieło krakowskiego malarza Jana Wielkiego, gotycka grupa Pasji, późnomanierystyczne ołtarze, ambona, stalle radzieckie i ławki mieszczańskie oraz unikatowy zespół ponad dwudziestu monumentalnych obrazów sztalugowych z połowy XVII w. wykonanych przez artystów z kręgu Tomasza Dolabelli. Obok kościoła wczesnobarokowa dzwonnica z lat 1637-1651.
• Krosno – zespół klasztorny oo. Franciszkanów. Gotycki kościół pw. Nawiedzenia NMP wznoszony w kilku etapach zapewne od końca XIII do XV w. W I poł. XVII w. rozbudowany o kaplice boczne. Regotycyzowany po pożarze w latach 1899-1904 przez Tadeusza Stryjeńskiego. Halowy, trójnawowy z parą kaplic przy prezbiterium i kaplicą Oświęcimów przy korpusie. We wnętrzu m.in.: fragmenty średniowiecznych malowideł ściennych, architektoniczne nagrobki renesansowe i manierystyczne (m.in. nagrobek Jana kamienieckiego autorstwa J. M. Padovana z 3 ćw. XVI w.) Kaplica Oświęcimów z lat 1647-48 wg projektu Wincentego Petroniego z bogatą dekoracją stiukową wnętrza autorstwa J. Ch. Falconiego i XVII-wiecznymi obrazami. Klasztor wzniesiony na przełomie XV i XVI w., wielokrotnie przebudowywany.
• Krosno – zabudowa przyrynkowa głównie z XVI i XVII w., przekształcana w późniejszych wiekach (zwłaszcza po pożarze w 1893 r.). Pierzeja południowa i część północnej – podcieniowe. Kamienica nr 7 zwana Wójtowską z zachowanym renesansowym kamiennym portalem o bogatej dekoracji.
• Łęki Górne pow. dębicki – gotycki kościół parafialny pw. św. Bartłomieja wybudowany zapewne w 1484 r. przebudowany w XVII w. (m. in. dobudowa murowanej zakrystii) i w II poł. XVIII w. (dobudowa wieży). Drewniany, konstrukcji zrębowej, jednonawowy z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej i murowaną zakrystią. We wnętrzu dwa portale gotyckie z końca XV w. i cenne wyposażenie, m.in. renesansowe ławy z XVI w., późnorenesansowa chrzcielnica z pocz. XVII w., ołtarze rokokowe z II poł. XVIII w., późnobarokowa ambona.
• Łęki Górne pow. dębicki – późnorenesansowy dwór wzniesiony prawdopodobnie w 4 ćw. XVI w., częściowo przebudowany w XIX w., pierwotnie o charakterze obronnym (zachowane otwory strzelnicze). Zachowana bogata dekoracja architektoniczna szczytów w duchu renesansu lubelskiego oraz dekoracja stiukowa zapewne z początków XVII w. w części pomieszczeń.
• Narol pow. lubaczowski – zespół pałacowo-parkowy. Pałac wzniesiony w latach 1770-1781 dla Feliksa Antoniego Łosia, zdewastowany w czasie I i II wojny światowej, odbudowywany etapami od lat 50. XX w. Piętrowy z trzema ryzalitami połączony ćwierćkolistymi galeriami z parterowymi pawilonami bocznymi. Wjazd do zespołu przez bramę ujętą dwoma ośmiobocznymi kordegardami. Zespół otoczony rozległym parkiem krajobrazowym z częściowo czytelnym pierwotnym układem. Jedno z największych założeń rezydencjonalnych na terenie województwa podkarpackiego.
• Odrzykoń pow. krośnieński - ruiny zamku „Kamieniec”, gotycki, wzniesiony pod koniec XIV w. przez Klemensa z Moskorzewa, wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany, w ruinie od końca XVIII w. Założenie nieregularne, złożone z czterech części: zamku wysokiego, położonego na wschód od niego zamku dolnego oraz przedzamcza wschodniego korczyńskiego zwanego zamkiem niskim i przedzamcza zachodniego nazywanego również zamkiem niskim odrzykońskim.
• Posada Rybotycka pow przemyski – cerkiew pw. św. Onufrego (pierwotnie bazyliańska), murowana z kamienia, gotycko-renesansowa, wzniesiona zapewne ok. poł. XV w., odbudowana w 2 ćw. XVI w. po najeździe tatarskim. Trójdzielna (nawa i wieża dwukondygnacyjne, w wieży wydzielony przedsionek i babiniec, nad którym kaplica). Wnętrze dekorowane unikatową polichromią z XVI w.
• Pruchnik pow. jarosławski – zespół drewnianej zabudowy małomiasteczkowej zlokalizowanej głównie w rynku (z wyjątkiem pierzei północnej) przy ulicy Kańczuckiej i kilku innych uliczkach. Drewniane podcieniowe domy pochodzą zasadniczo z II poł. XIX w.(zachowało się także kilka starszych obiektów z k. XVIII i 1 poł. XIX w.) Większość z nich to domy przysłupowe, o konstrukcji wieńcowej, o dachach naczółkowych, przyczółkowych i czterospadowych. Domy zdobione ciekawym detalem architektonicznym (spiralnie żłobkowane słupy, ukośne i rombowe kraty nadsłupia, dekoracyjnie wycinane wsporniki itp.)
• Przemyśl – kościół pw. św. Jana Chrzciciela, katedralny, gotycki, murowany z kamienia (prezbiterium) i cegły (korpus). Wzniesiony w latach 1465-1490, do ok. 1550 r. odbudowywany po zniszczeniach, barokizowany w latach ok. 1725-1733 (m. in. wzniesienie fasady), prezbiterium regotycyzowane wg projektu T. Prylińskiego i M. Zajączkowskiego w latach 1883-1901, inne prace wg proj. S. Majerskiego w latach 1900-1913 (m.in. neobarokizacja fasady). Prezbiterium trójprzęsłowe zamknięte trójbocznie, korpus pseudohalowy, trójnawowy, czteroprzęsłowy z kaplicami: renesansową, ośmioboczną Drohojowskich od północy z 1578 r. i barokową, elipsoidalną Fredrów od południa z lat 1724-30. Bogaty wystrój i wyposażenie, m.in. dzieła Tomasza Huttera, Józefa Mehoffera, Stanisława Stroińskiego, Ferdynanda Majerskiego. Pod prezbiterium relikty rotundy św. Mikołaja z XII-XIII w. Obok dzwonnica późnobarokowa z lat 1759-64, nadbudowana w 1907 r.
• Przemyśl – kościół pw. św. Ignacego (ob. sobór archikatedralny pw. św. Jana Chrzciciela) i zespół kolegium Jezuitów. Kościół wzniesiony w latach 1627-1671 zapewne wg projektów Giacomo Briano i Jakuba Solariego. Częściowo przebudowany (fasada i wieże) w latach 1769-72. Wczesnobarokowy, w typie bazyliki emporowej, z dwuwieżową fasadą. We wnętrzu m.in. barokowy ikonostas z lat 1682-88.
• Przemyśl – zespół klasztorny oo. karmelitów. Kościół pw. św. Teresy z Avila wzniesiony w latach 1623-30, przebudowany 1879-85, w latach. 90. XX w. rozebrano kopułę z 1866 r. Wczesnobarokowa bazylika transeptowa z kaplicą. We wnętrzu m.in.: późnorenesansowa dekoracja sztukatorska (częściowo przekształcona w XIX w.), późnobarokowe ołtarze boczne, rokokowa ambona w kształcie łodzi. Klasztor (od wschodu i południa) wybudowany w latach 1623-66, nadbudowany zapewne w I poł. XVIII w., przekształcany w XIX w. Czteroskrzydłowy z wirydarzem i skrzydłami wokół nowszego dziedzińca.
• Przemyśl – zespół klasztorny oo. franciszkanów. Kościół pw. św. Marii Magdaleny, wzniesiony w latach 1754-80 wg projektu Walentego Haltmana, wielokrotnie remontowany w XIX i XX w. Późnobarokowa bazylika emporowa z dwuwieżową fasadą poprzedzoną schodami z rokokowymi rzeźbami zapewne autorstwa Antoniego Osińskiego i Fesingera (Fabian lub Marcin). We wnętrzu rokokowa polichromia z lat 1771-78 i bogate wyposażenie, m.in. ołtarz główny z rzeźbami autorstwa Piotra Polejowskiego. Klasztor wzniesiony w XVII w., wielokrotnie przebudowywany w późniejszych wiekach.
• Przemyśl i okolice - Twierdza Przemyśl wznoszona w latach 1854 do 1914 r. (sukcesywnie rozbudowywana i modernizowana). Do dzisiaj zachowały się prawie w komplecie wszystkie jej elementy, pomimo zniszczeń dokonanych w 1915 r., powojennych rozbiórek i współczesnych dewastacji. W skład zespołu wchodzą: wewnętrzny pierścień fortyfikacji w systemie poligonalnym (jedyny tego typu zabytek w Polsce), linia fortów i baterii wspierających oraz pierścień zewnętrzny o długości 54 km. Zachowane do dzisiaj forty obrazują rozwój sztuki obronnej w 2 poł. XIX i pocz. XX w. od artyleryjskich szańców FS pierwszego obozu warownego, przez forty artyleryjskie, ześrodkowane pancerne, pancerne obrony bliskiej, piechoty, baterie artylerii, pozostałości fortyfikacji polowych. Zabytkowy zespół Twierdzy Przemyśl dopełniają: sieć dróg fortecznych, układy zieleni maskującej, zespoły koszarowe w Przemyślu i okolicach, zespoły magazynowe, szpital forteczny, pozostałości lotnisk fortecznych.
• Przeworsk – kościół i kanonia bożogrobców (ob. kościół parafialny pw. św. Ducha). Ufundowany w 1394 r. przez Jana z Tarnowa, budowę kościoła ukończono przed 1473 r. Gotycka pseudobazylika z wieżą od zachodu i barokową kaplicą Grobu Chrystusa od północy (1718 r.) Bogate wyposażenie wnętrza, m.in.: gotyckie epitafium Rafała Tarnowskiego z k. XV w., barokowe i późnobarokowe ołtarze, stalle, ambona oraz wyjątkowo rzadki wystrój kaplicy z „kopią” Grobu Chrystusa w Jerozolimie, sztukateriami autorstwa Fryderyka Baumana oraz barokowymi polichromiami. Kanonia bożogrobców gotycka zapewne z 4 ćw. XV w., rozbudowana ok. połowy XVIII w. Na północ i zachód od zespołu pozostałości średniowiecznych miejskich murów obronnych.
• Przeworsk – Zespół klasztorny bernardynów. Kościół pw. św. Barbary wzniesiony w latach 1461-1465. Późnogotycki, ceglany, halowy z wieżą przy prezbiterium na styku z korpusem (XVI w.?) i barokową kaplicą od północy (1757 r.). Nad zamknięciem prezbiterium manierystyczny szczyt (1 ćw. XVII w.) Barokizacja wnętrza w 3 ćw. XVIII w. (m. in. nowe sklepienia nad korpusem, iluzjonistyczna polichromia ścian). Kościół i klasztor restaurowane na przełomie XIX i XX w. pod kierunkiem Zygmunta Hendla. Klasztor wzniesiony w XV w. (skrzydło wschodnie i część zachodniego). Zapewne w I poł. XVII w. rozbudowany o skrzydło północne i część zachodniego. Założenie trójskrzydłowe wokół trapezoidalnego wirydarza. W skrzydle wschodnim zachowana gotycka polichromia. Zespół inkastelowany w końcu XV w., ufortyfikowany ok. połowy XVII w.
• Radruż pow. lubaczowski - zespół cerkiewny złożony z drewnianej cerkwi pw. św. Paraskewy zapewne z 4 ćw. XVI w. i wolnostojącej drewnianej dzwonnicy, zapewne z 3 ćw. XVIII w. oraz murowanej kostnicy z XIX w. Całość obwiedziona jest kamiennym murem z poł. XIX w. Remontowana w 3 ćw. XVIII w. i w XIX w. Cerkiew konstrukcji zrębowej, trójdzielna, jednokopułowa, otoczona sobotami. We wnętrzu unikatowa przegroda ikonostasowa zdobiona polichromią z 1648 r. Świątynia wzniesiona przez zawodowych mistrzów wykorzystujących doświadczenia ciesielstwa późnogotyckiego z zastosowaniem unikalnych rozwiązań konstrukcyjnych, należy do najstarszych i najcenniejszych cerkwi drewnianych na terenie Polski.
  
  
   
• Rzemień pow. mielecki – wieża mieszkalno-obronna, wzniesiona przed 1508 r., przebudowana ok. 1625 r. staraniem Stanisława Lubomirskiego przez Macieja Trapolę (?) Przekształcona w duchu neogotyku w 1857r. Na rzucie kwadratu, dwupiętrowa z cylindryczną wieżą i loggią od zach. (rekonstruowanymi w 1931 r.), otoczona fortyfikacjami bastionowymi.
• Rzeszów – kościół farny pw. śś. Stanisława i Wojciecha, wzniesiony prawdopodobnie w I poł. XV w., odbudowany po pożarze ok. 1623 r. z inicjatywy Mikołaja Spytka Ligęzy - prawdopodobnie wówczas lub przed 4 ćw. XVII w. rozbudowany o nawy boczne (zapewne w tym czasie dokonano również barokizacji wnętrza). Murowany z cegły, z gotyckim prezbiterium i trójnawowym korpusem. We wnętrzu manierystyczne nagrobki członków rodziny Rzeszowskich oraz jednolite wyposażenie z ok. poł. XVIII w. Obok kościoła wolnostojąca murowana dzwonnica z k. XVII w.?, zapewne wg projektu Jana Chrzciciela Bellottiego.
• Rzeszów – zespół klasztorny oo. bernardynów. Wczesnobarokowy kościół pw. Wniebowzięcia NMP wzniesiony w latach 1624-29 z fundacji Mikołaja Spytka Ligęzy jako kościół obronny włączony w dawny system fortyfikacji miejskich. Murowany, jednonawowy, krzyżowo-kopułowy z wieżą od frontu. Wyposażenie wnętrza bogate. W prezbiterium alabastrowy ołtarz główny z 2 ćw. XVII w.– jeden z najwybitniejszych przykładów rzeźby manierystycznej w Polsce o niderlandzkiej proweniencji oraz osiem alabastrowych nagrobków przedstawicieli rodziny Ligęzów z lat ok. 1629-37 przypisywanych Sebastianowi Sali lub Janowi Pfisterowi. W ołtarzu Matki Boskiej Rzeszowskiej późnogotycka figurka MB z Dzieciątkiem. Pozostałe elementy wystroju i wyposażenia, późnobarokowe z ok. poł. XVIII i II poł. XVIII w. w. Klasztor barokowy z pocz. XVIII w. wg proj. Tylmana z Gameren.
• Rzeszów - zespół klasztorny oo. pijarów (ob. kościół parafialny pw. Świętego Krzyża, Muzeum Okręgowe i liceum). Ufundowany dla bernardynek przez Zofię Zasławską Ostrogską. Kościół wzniesiony w latach 1642-1646 przez lubelskiego muratora Jana Cangera, we współpracy ze sztukatorem Janem Chrzcicielem Falconim. W 1654 r. przekazany pijarom przez Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Przebudowany w latach 1704-1707 (dwuwieżowa fasada) wg projektu Tylmana z Gameren. Bogaty wystrój i wyposażenie wnętrza, m.in. XVII-wieczna dekoracja sztukatorska, XVIII-wieczne ołtarze. Klasztor wzniesiony po poł. XVII w. Piętrowy, czteroskrzydłowy z wirydarzem; w części pomieszczeń zachowana XVII-wieczna polichromia. W końcu XVII i początku XVIII w. Tylman z Gameren przebudował klasztor i wzniósł budynek kolegium.
• Rzeszów – zamek. Zbudowany przez Mikołaja Spytka Ligęzę na przełomie XVI i XVII w., po 1638 r. otoczony fortyfikacjami w systemie bastionowym nowowłoskim z inicjatywy Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Rozbudowany w latach 1682-1692 przez Tylmana z Gameren na zlecenie Hieronima Augustyna Lubomirskiego. Czworoboczny piętrowy zamek z wieżą bramną, otoczony został nowymi, holenderskimi fortyfikacjami bastionowymi (cztery bastiony i rawelin osłaniający bramę). Budynek zamku w latach 1902-04 rozebrany i zbudowany na nowo. Zachowana została dolna kondygnacja wieży oraz fortyfikacje bastionowe. XVII-wieczne fortyfikacje zamku w Rzeszowie są cennym zabytkiem sztuki obronnej.
• Sieniawa pow. przeworski – zespół pałacowy. Pałac wzniesiony w latach 1720-26 dla Adama Mikołaja Sieniawskiego przez Giovanniego Spazzio, rozbudowany w 1763 r. wg projektu Jakuba Hempla, gruntownie przebudowany w latach 1879-81 (m.in. nadbudowa ryzalitów). Zdewastowany w czasie I wojny światowej i gruntownie remontowany w II poł. XX w. Złożony z parterowego korpusu z ryzalitem pośrodku flankowanego piętrowymi ryzalitami. Zespół pierwotnie był elementem sprzężonego z miastem układu obronnego (obecnie zachowane fragmentarycznie fortyfikacje bastionowe). W skład zespołu wchodzi ponadto kilka obiektów z XVIII i XIX w. (m.in. oficyna, pałacyk letni, pawilon ogrodowy, rządcówki, stajnia z wozownią, kordegardy) usytuowane w malowniczo zakomponowanym parku krajobrazowym.
• Stara Wieś pow. brzozowski – zespół klasztorny paulinów (ob. jezuitów) fundacji Aleksandra Antoniego Fredry. Kościół pw. Wniebowzięcia NMP wzniesiony w latach 1728-60; wieże nadbudowane w latach 1843-45, odbudowany po pożarze w 1886 r. Późnobarokowa trójnawowa bazylika z transeptem i z dwuwieżową fasadą. Urządzenie wnętrza jednolite, późnobarokowe, m.in. ołtarz główny z 1760 r. wzorowany na ołtarzu głównym kościoła paulinów w Częstochowie zapewne z warsztatu Jana Jerzego Urbańskiego lub Franciszka Józefa Mangoldta. Wnętrze prezbiterium dekorowane polichromią z ok. 1760 r. Klasztor późnobarokowy, wzniesiony współcześnie z kościołem, rozbudowany w XIX w.
• Świątkowa Wielka pow. jasielski - cerkiew filialna greckokatolicka pw. św. Michała Archanioła, obecnie kościół filialny rzymskokatolicki, wzniesiona (lub przebudowana) w 1757 r. Remontowana w k. XVIII w. i w latach 1826-1828 (prawdopodobnie wówczas dobudowano wieżę). Drewniana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna z izbicową wieżą, z namiotowymi łamanymi dachami-kopułami nad nawą i sanktuarium. We wnętrzu polichromia figuralna z II poł. XVIII w. oraz bogate wyposażenie z XVII i XVIII w. zawierające wybitne przykłady miejscowego malarstwa cerkiewnego. Należy do typowych budowli sakralnych wznoszonych na zachodniej Łemkowszczyźnie.
• Trzcinica pow. jasielski - kościół parafialny pw. św. Doroty, gotycki, wzniesiony zapewne w 1 ćw. XVI w., rozbudowany o wieżę zapewne w k. XVI w. Drewniany, konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej ujętą sobotami. Wnętrze dekorowane jest polichromią renesansową i manierystyczną (z ok. poł. XVI w., ok. 1600 r. i I poł. XVII w.) Należy do najcenniejszych obiektów drewnianej architektury sakralnej w Polsce, wzniesionych w tzw. systemie więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowym, z zachowanym wyjątkowo bogatym wystrojem wnętrza.
• Turzańsk pow. sanocki - Zespół cerkiewny. Cerkiew greckokatolicka pw. Archanioła Michała (obecnie prawosławna) wybudowana w latach 1801-1803. W 1817 r. wzniesiono drewnianą, wolnostojącą dzwonnicę. W 1936 r. świątynię rozbudowano (o kruchtę od zachodu i prawdopodobnie zakrystię południową). Cerkiew drewniana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna; przy sanktuarium pastoforia. We wnętrzu zachowane oryginalne wyposażenie cerkiewne z XIX w. Świątynia należy do grupy cerkwi tzw. wschodniołemkowskich charakteryzujących się m.in. wydłużonym planem, równą wysokością zrębu ścian sanktuarium, nawy i babińca, zwieńczeniami w formie cebulastych hełmów ze ślepymi latarniami.
• Tyczyn pow. rzeszowski – zespół kościelny złożony z kościoła pw. Świętej Trójcy i św. Katarzyny, dwóch dzwonnic, wikarówki, ogrodzenia oraz plebani wraz z bramą i ogrodzeniem. Pierwszy murowany kościół zbudowany z fundacji Jana Pileckiego w 1466 r. (z tego czasu zachowane mury prezbiterium). Odbudowywany po zniszczeniach w 2 ćw. XVII w. (pożar miasta) oraz po 1657 r. (najazd Rakoczego). Obecną formę zawdzięcza działaniom podjętym przez Jana Klemensa Branickiego. W trakcie XVIII-wiecznej przebudowy w latach 1720-1763 wg projektu J. H. Klemma nastąpiło przekształcenie architektury w stylu późnego baroku. Bogate wyposażenie późnobarokowe, m.in. ołtarze architektoniczne ze sztucznego kamienia, przypisywane Gottfriedowi Schulzowi. Z II poł. XVIII wieku pochodzą też wikarówka i plebania oraz ogrodzenie.
• Ulucz pow. brzozowski - cerkiew greckokatolicka pw. Wniebowstąpienia Pańskiego (pierwotnie klasztorna), obecnie filia MBL w Sanoku. Wzniesiona w 1657 r. (wg tradycji zbudowana w latach 1510–17), związana z istniejącym tu niegdyś warownym klasztorem Bazylianów. Drewniana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna, jednokopułowa (z kopułą na tamburze). We wnętrzu figuralna polichromia z 4 ćw. XVII w. Zachowany XVII-wieczny, wielostrefowy ikonostas eksponowany obecnie w MBL w Sanoku. Według niektórych badaczy cerkiew stanowi jedyny zachowany przykład archaicznego typu cerkwi jednokopułowej o zrębowych sklepieniach, z pastoforiami przy sanktuarium.
• Wydrze pow. łańcucki - Zespół Pałacyku Myśliwskiego Julin wzniesiony ok. 1880 r. z inicjatywy II ordynata łańcuckiego – Alfreda Potockiego, rozbudowany w latach 20. XX w. W skład zespołu wchodzą m.in. drewniane budynki: pałacyk myśliwski, służbówka zwana „dyrektorówką” lub „adiunktówką” oraz rozległe założenie parkowe. Pałacyk myśliwski wzniesiony w stylu szwajcarskim o bogatym snycerskim detalu architektonicznym zachował oryginalny wystrój (m.in. boazerie, ozdobne stropy, piece i kominki, kute balustrady, szafy biblioteczne).
• Zarzecze pow. przeworski – klasycystyczny pałac wzniesiony w latach 1817-19 wg projektu Christiana Piotra Aignera dla Magdaleny z Dzieduszyckich Morskiej. Budowla o nieregularnym planie, dwukondygnacyjna z wyższą od korpusu rotundą z galerią kolumnową i parterową oranżerią; w typie tzw. pałacu z rotundą w narożu. We wnętrzu pozostałości bogatego wystroju. Pałac w otoczeniu parku krajobrazowego.