Ewidencje zabytkowej zieleni

W 1975 r. Ministerstwo Kultury i Sztuki w porozumieniu z Ministerstwem Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego podjęło inicjatywę ewidencji zabytkowych parków, ogrodów i alei. Opracowano wówczas instrukcję mówiąca o zawartości zeszytu ewidencyjnego. Efektem było rozpoczęcie akcji ewidencyjnej intensywnie przebiegającej do końca lat 90. Zbiór ewidencji był gromadzony i przechowywany w wyodrębnionym w 1983 r. z Muzeum Narodowego w Warszawie Zarządzie Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych, który w 1992 r. opublikował „Parki i ogrody zabytkowe w Polsce”, będące spisem zidentyfikowanych do tego czasu historycznych założeń zieleni. W 1994 r. Zarząd Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych przekształcony został na Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu.

Dokumentacja ewidencyjna historycznych parków i ogrodów składa się z części opisowej i graficznej. Część opisowa zawiera: podstawowe dane administracyjne obiektu, historię z opisaniem kolejnych faz przekształceń układu kompozycyjno-przestrzennego, analizę stanu istniejącego oraz zachowania substancji zabytkowej a także wnioski dotyczące sposobu ochrony konserwatorskiej. Część graficzna przedstawia istniejący stan założenia, analizę kompozycyjną oraz strefy ochrony konserwatorskiej z propozycją przebiegu granicy ochrony zabytkowego układu. Skondensowany zapis podstawowych informacji zawiera tzw. metryczka parku stanowiąca zwykle pierwszą stronę ewidencji.