Karty ewidencyjne zabytków ruchomych techniki

Do ok. 1990 roku zabytki techniki traktowano jako zabytki architektury i budownictwa lub zabytki ruchome. O ile wzór karty białej okazał się właściwy również dla architektury i budownictwa przemysłowego, to wzór karty dla zabytku ruchomego, ze względu na ich specyfikę i odrębność kryteriów oceny wartości zabytkowej, okazał się niewystarczający przy ewidencjonowaniu zabytków techniki.

Przedmiotem ewidencji są zabytki techniki znajdujące się w miejscach pierwotnego użytkowania lub zdemontowane, lecz nie przeniesione do muzeów. Mogą one występować jako: zespoły przestrzenne (tj. budynki i budowle techniczne wraz z infrastrukturą), pojedyncze obiekty budowlane (w tym tzw. liniowe, jak rurociągi, przewody, linie i sieci energetyczne itp.), obiekty ruchome, przenośne (tj. maszyny i urządzenia techniczne, narzędzia proste i złożone, instrumenty pomiarowe i laboratoryjne, środki transportu itp. wyroby).

Karta ewidencyjna ruchomych zabytków techniki zawiera 27 rubryk: określenie zabytku, czas powstania, materiał podstawowy, nazwę firmy bądź nazwisko producenta i wytwórcy i miejsce powstania lub miejsce pochodzenia obiektu, markę fabryczną, model, wymiary, ciężar, materiał ilustracyjny (fotografie i rysunki techniczne), dane administracyjne i adresowe, informacje o właścicielu i użytkowniku, szczegółową lokalizacją, nr i datę wpisu do rejestru zabytków, historię obiektu, przeznaczenie pierwotne, użytkowanie obecne i przewidywane w przyszłości, informacje o remontach, zmianach konstrukcyjnych, modernizacjach, opis i charakterystykę techniczną, informacje o stanie zachowania i potrzebach konserwatorskich, aktach archiwalnych, bibliografii, źródłach ikonograficznych i fotograficznych, adnotacje o inspekcjach, zmianach umieszczane przez pracowników urzędów konserwatorskich po dokonanych inspekcjach terenowych. I w tym przypadku jest możliwość załączania wkładek z dodatkowymi informacjami, materiałem ilustracyjnym.