DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          I sprawozdanie okresowe
          Pierwszy cykl opracowywania sprawozdań okresowych rozpoczął się w 1998 r. Raporty składano regionami w ustalonej wcześniej kolejności. Pierwszą część sprawozdania sporządzały wszystkie państwa, które przystąpiły do Konwencji światowego dziedzictwa. Część II raportu objęła jedynie dobra wpisane na Listę światowego dziedzictwa przed rokiem określonym dla każdego regionu indywidualnie. W sumie zadanie objęło 165 krajów i 533 miejsca światowego dziedzictwa.

          W Europie opracowywanie sprawozdań miało miejsce w latach 2003 – 2005 i zakończyło się przyjęciem w 2006 r. przez Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO Raportu regionalnego oraz planu działania dla Europy. Raportowi podlegały dobra wpisane na Listę przed 1998 r. - łącznie 50 krajów, 297 miejsc.

          Po zakończeniu zadania miała miejsce dwuletnia przerwa. W jej trakcie dopracowano kwestionariusz sprawozdania zarówno I, jak i II części. Duży też nacisk położono na wyjaśnienie granic wpisu na Listę światowego dziedzictwa tych dóbr spośród objętych raportem okresowym, w stosunku do których istniały wątpliwości (Restrospective Inventory Project). Państwa sygnatariusze Konwencji zostały także poproszone o retrospektywne opracowanie „Orzeczeń wyjątkowej uniwersalnej wartości” dla wszystkich dóbr światowego dziedzictwa (retrospective Statements of Outstanding Universal Value).

          Sprawozdanie okresowe to kompleksowe zadanie obciążające cały system światowego dziedzictwa. Angażuje ono dużą liczbę podmiotów na poziomie poszczególnych krajów oraz obciąża Centrum Światowego Dziedzictwa i organizacje doradcze Komitetu Światowego Dziedzictwa dodatkowymi zadaniami. Pierwszy cykl miał charakter pilotażowy. Testowano nie tylko wykonalność projektu i możliwości organizacyjne, ale również samą koncepcję i przydatność tak prowadzonego monitoringu. Raport, mimo nieuniknionych problemów organizacyjnych i niedociągnięć, okazał się niezwykle potrzebnym i cennym przedsięwzięciem. Uświadomił braki dokumentacyjne oraz niski poziom znajomości Konwencji światowego dziedzictwa i zasad ochrony dóbr światowego dziedzictwa. Zwrócił uwagę na pilną potrzebę poprawy ochrony dziedzictwa i konieczność współpracy w tym zakresie. W konsekwencji wpłynął on pozytywnie na poziom świadomości i spowodował w wielu krajach przewartościowanie podejścia do Konwencji – przejście od narzędzia służącego promocji do narzędzia służącego ochronie. Natomiast najważniejszym wnioskiem, który powinien ukierunkować podejście do zadania w przyszłości jest stwierdzenie, że sprawozdawczość okresowa musi mieć praktyczne zastosowanie. Powinien być on pomocny w ochronie i konserwacji miejsc i wdrażaniu Konwencji światowego dziedzictwa.
           


          Realizacja zadania w Polsce

          Za realizację Konwencji światowego dziedzictwa w Polsce odpowiadały Ministerstwo Środowiska oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ze względu na przewagę dóbr kulturowych na Liście światowego dziedzictwa, resort kultury był resortem wiodącym. Obowiązek koordynacji wykonania raportu okresowego Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego złożyło na Krajowym Ośrodku Badań i Dokumentacji Zabytków (obecnie: Narodowy Instytut Dziedzictwa). W celu sprawnej realizacji zadania ustanowiono pełnomocnika dyrektora ds. przygotowania raportu, a koordynację całego zadania powierzono Regionalnemu Ośrodkowi Badań i Dokumentacji Zabytków w Krakowie. Prace były prowadzone w ścisłej współpracy z Ministerstwem Środowiska, Polskim Komitetem ds. UNESCO oraz właścicielami i gospodarzami miejsc podlegających okresowej ocenie. W przypadku Polski były to:
          1. Kopalnia soli w Wieliczce
          2. Historyczne centrum Krakowa
          3. Auschwitz Birkenau. Niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady (1940-1945)
          4. Puszcza Białowieska
          5. Historyczne centrum Warszawy
          6. Stare Miasto w Zamościu
          7. Średniowieczne miasto w Toruniu
          8. Zamek krzyżacki w Malborku

          W trakcie realizacji zadania były organizowane spotkania informacyjno-szkoleniowe:

          1. Warszawa, 16 września 2003
          2. Kraków, 13-14 listopada 2003
          3. Malbork, 29-30 marca 2004
          4. Toruń, 22-23 czerwca 2004
          5. Wieliczka, 22-23 lutego 2005

          W celu podsumowania całego zadania Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków zorganizował konferencję poświęconą zarządzaniu i monitoringowi miejsc światowego dziedzictwa, która odbyła się w Toruniu w dniach 22-23 marca 2006 r. Uznano wtedy, że doświadczenia zdobyte w ochronie dóbr światowego dziedzictwa oraz wypracowane zasady powinno się przenieść na grunt krajowy i wykorzystać do usprawnienia ochrony miejsc o szczególnym znaczeniu dla dziedzictwa kraju. Z punktu widzenia efektywności ochrony i konserwacji dóbr światowego dziedzictwa w kraju, najistoniejsze wydały się dwie sprawy, częściowo wymuszone działaniami Komitetu Światowego Dziedzictwa, a mianowicie:

          1. Konieczność uporządkowania i uzupełnienia dokumentacji dotyczącej miejsc światowego dziedzictwa:
          - wyjaśnienie granic wpisu na Listę i ewentualna ich korekta;
          - określenie wyjątkowej uniwersalnej wartości poszczególnych miejsc - opracowanie orzeczeń znaczenia / orzeczeń wyjątkowej uniwersalnej wartości;

          2. Usprawnienie systemu zarządzania miejscami światowego dziedzictwa:
          - zapewnienie pełnej ochrony prawnej;
          - opracowanie planów zarządzania;
          - systematyczne monitorowanie stanu zachowania i utrzymania miejsc.

          Działania te są realizowane w ramach zadań statutowych Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz przez inne instytucje odpowiedzialne za ochronę i opiekę nad dziedzictwem w Polsce.

          Pliki do pobrania oraz linki:

          I część sprawozdania
          II część sprawozdania Podsumowanie I cyklu sprawozdawczego