DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Kórnik - zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym nekropolią właścicieli
          2013.04.17

          Kórnik - zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym nekropolią właścicieli

          Kórnik – zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym – nekropolią właścicieli został uznany za Pomnik Historii rozporządzeniem Prezydenta RP z 15 czerwca 2011 r. (Dz. U. nr 143 poz. 836).

          Do pobrania: rozporządzenie.pdf

          Uznany za pomnik historii zespół w Kórniku znajduje się 20 km na południe od Poznania, nad brzegiem Jeziora Kórnickiego i usytuowany jest na południe od rynku miejskiego, przy biegnącej w kierunku południowym ul. Zamkowej. Obejmuje: budynek zamku, oficyny, pawilon parkowy, domy mieszkalne, zabudowania gospodarcze, park-arboretum i kościół parafialny pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Jest to romantyczna, neogotycka rezydencja, zaliczana do najpiękniejszych siedzib możnowładczych w Polsce. Prezentuje nowy typ rezydencji magnackiej, w której funkcje reprezentacyjne ustępują funkcjom biblioteczno-muzealnym. Związana była z największymi wielkopolskimi rodami szlacheckimi, Górkami, Czarnkowskimi, Działyńskimi i Zamoyskimi.

          Najważniejszą częścią zespołu jest posadowiony na wyspie zamek, którego zręby sięgają średniowiecza. W XIX w. jego kolejnej przebudowy podjął się hrabia Tytus Adam Działyński (1796-1861), wydawca historycznych źródeł do dziejów Polski i wybitny mecenas sztuki. Posiadający wykształcenie politechniczne, Działyński współpracował z architektem Wiktorem Stabrowskim i budowniczym Marianem Cybulskim, twórczo przekształcając projekty Antoniego Corazziego, Henryka Marconiego i Karla Friedricha Schinkla. Jednak to jego gustowi zamek ostatecznie zawdzięcza swą neogotycką szatę, utrzymaną w stylu gotyku angielskiego z obecnymi, zwłaszcza we wnętrzach, motywami orientalnymi. Działyński dokonując w latach 1843-1860 przebudowy, wówczas późnobarokowego pałacu, jedynie nieznacznie go poszerzył. Spotęgował natomiast malowniczość i asymetrię zamkowej bryły dodając m.in. półcylindryczną wieżę przy elewacji zachodniej, wieżę wschodnią czy wielką ostrołukową wnękę w ryzalicie środkowym elewacji południowej. Przy jedynie częściowej zmianie kierunków komunikacji i układu wnętrz, niemal całkowicie zmieniona została ich funkcja.

          Zgodnie z życzeniem Działyńskiego zamek po przebudowie stać się miał składnicą pamiątek narodowych, służącą całemu narodowi. W architekturze i dekoracji zapisany został więc przemyślany program historyczno-narodowy, wyrażony w formach późnego gotyku angielskiego. Była to wówczas najbardziej znana odmiana stylu gotyckiego, ponadto - zgodnie z poglądami romantycznego historyzmu - formy te uważane były za najstosowniejsze do budowli mającej pomieścić tego rodzaju zbiory. W dekoracji wnętrz zastosowano skomplikowany program heraldyczny, bezpośrednio odnoszący się do historii Polski (herby ziem i województw Korony i Litwy). Natomiast mauretańska dekoracja Sali bibliotecznej wiązała się z sympatiami Polaków po stronie Turcji w czasie wojny krymskiej.

          Dzisiaj w zaprojektowanych przez Działyńskich, oryginalnych szafach i gablotach nadal przechowywane są cenne i unikatowe zbiory wraz z jednym z najcenniejszych księgozbiorów w Polsce. Gromadzone nie tylko przez Tytusa, Celinę i Jana Działyńskich, ale też przez ostatniego właściciela Kórnika, Władysława Zamoyskiego, zostały przez niego w 1924 r. przekazane Narodowi Polskiemu. Utworzoną z przekazanego majątku fundację „Zakłady Kórnickie”, sejm usankcjonował uchwałą 30 lipca 1925 r. (nazywana także Fundacją Kórnicką lub Fundacją Zamoyskich).

          Znakomitym dopełnieniem rezydencji jest ogromny, 36-hektarowy park-arboretum, rozciągający się za zamkiem, po jego południowej stronie. Założony przez Tytusa i jego syna Jana, należy do najstarszych i największych ogrodów dendrologicznych w kraju. Do dzisiaj zachował się zarówno ukształtowany w XIX w. układ niektórych ścieżek i alei, jak i ich historyczne nazwy, odnoszące się do obiektów, pokoi czy bezpośrednio do fragmentów ogrodu. Od roku 1953 zamek wraz ze zbiorami muzealnymi oraz otaczającym go zabytkowym parkiem znajduje się pod opieką Polskiej Akademii Nauk.

          Do zespołu uznanego za pomnik historii należy także położony najbliżej miasta (przy ul. Średzkiej) kościół parafialny. Wzniesiony w 1436 r., w latach 1838-29, po pożarze w 1836 r. dzięki funduszom Tytusa Działyńskiego otrzymał neogotycką fasadę i dzwonnice-bramy, wykonane wg projektu Franciszka Marii Lanciego. Średniowieczne pozostają jednak: lokalizacja kościoła, jego rozplanowanie, bryła, gabaryty i kształtki oraz kolorowa cegła murów świątyni. Jest to trójnawowa, czteroprzęsłowa, orientowana hala z pięciobocznym zamknięciem i obejściem wokół prezbiterium. Od północy do kościoła przylega zakrystia (ob. Kaplica Serca Pana Jezusa) z kryptą grobową Zamoyskich, a od południa skarbiec i kaplica grobowa Górków (1583-84) z kryptą grobową Górków i Działyńskich. Na elewacji zachodniej kaplicy zobaczyć można pochodzącą z 1603 r. tablicę fundacyjną Jana Czarnkowskiego. Wnętrza kościoła kryją cenne wyposażenie, m.in. sprowadzone z Niderlandów: alabastrową płaskorzeźbę Alegorii Odkupienia (ok. 1584-1603), krucyfiks (ok. 1584, z kaplicy Górków) i kropielnicę w kształcie czaszki. W kaplicy Górków zobaczyć można też rokokowy ołtarz z obrazem Matki Boskiej Różańcowej z ok. 1600 r., tarcze herbowe i cenne płyty nagrobne Łukasza III, Andrzeja II i Stanisława Górki, wykonane przez niderlandzkiego rzeźbiarza H. Horsta oraz pochodzące z 1791 r. epitafium Teofili Szołdrskiej-Potulickiej, zwanej „Białą Damą”.

          Zamek kórnicki z jego wyposażeniem, zbiorami, biblioteką i arboretum od niemal stu lat pozostaje ważnym ośrodkiem kulturalnym i naukowym na mapie kraju i Europy.

          http://kornik.pl/pl/Zamek_w_Korniku.html
          http://kornik.pl/pl/Arboretum.html