DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Krzeszów – zespół dawnego opactwa cystersów
          2013.04.17

          Krzeszów – opactwo cystersów

          "Krzeszów – opactwo cystersów" został uznany za Pomnik Historii rozporządzeniem Prezydenta RP z 14 kwietnia 2004 r. (Dz. U. 2004 nr 102 poz. 1057).

          Do pobrania: rozporządzenie.pdf

          Krzeszów to niewielka wieś położona w dolinie rzeki Zadrny, w odległości 7 km na południowy zachód od Kamiennej Góry i 27 km od Wałbrzycha. Obwiedziony potężnym murem zespół klasztorny stanowi dominantę Krzeszowa.

          Początki opactwa w Krzeszowie sięgają roku 1242 gdy z donacji księżnej Anny, wdowy po Henryku Pobożnym poległym w bitwie na Legnickim Polu, miał powstać w leśnej posiadłości Cressebor (obecnie wieś Krzeszówek) klasztor benedyktynów z czeskich Opatowic. W1289 roku książę świdnicko-jaworski Bolko I, wnuk Henryka II Pobożnego, ustanowił nową fundacją in loco Grissowe dla cystersów z Henrykowa.

          Pierwsi zakonnicy przybyli do Krzeszowa w wigilię świętego Wawrzyńca, 9 sierpnia 1292 roku. Zasiedlili istniejące już budowle, gdyż w dokumencie erekcyjnym mowa jest o dokonanej przez biskupa wrocławskiego Jana III Romka konsekracji kościoła klasztornego pod wezwaniem Łaski NMP (Gratiae Sanctae Mariae) wraz z ołtarzem głównym. Włości opactwa były następnie kilkakrotnie powiększane. Ostatecznie do opactwa należało ponad czterdzieści miejscowości, które podzielono na cztery dominia: największe krzeszowskie, świdnickie oraz strzegomskie i cieplickie.

          W 1426 roku spłonęły klasztor i kościół. Odbudowę ich zakończono w 1454 r. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) nastąpiła dewastacja opactwa. Po jej zakończeniu odbudowano znaczenie gospodarcze i polityczne konwentu. Prowadząc jednocześnie silną akcję kontrreformacyjną opactwo stało się tym samym najważniejszym ośrodkiem kontrreformacji na Śląsku. Po założeniu w 1669 roku bractwa św. Józefa, nastąpiła budowa nowych kościołów: brackiego św. Józefa, a następnie klasztornego p.w. Wniebowzięcia NMP. Powstała wówczas krzeszowska kalwaria, kaplica Loretańska i rozwinął się kult figury Emanuela.
          Po zdobyciu Śląska przez Prusy w 1741 roku nastąpiła stopniowy upadek znaczenia opactwa, zakończony sekularyzacją. Większość zbiorów biblioteki oraz część wyposażenia wywieziono do Wrocławia, kościół klasztory przemianowano na parafialny, a jego proboszczem został ostatni, czterdziesty siódmy opat.

          W 1919 roku w klasztorze osiedlili się benedyktyni z Emaus pod Pragą. W 1924 roku konwent został podniesiony do rangi opactwa i stał się jednym z ważniejszych ośrodków odnowy duchowej. W 1940 roku budynek klasztoru został częściowo zarekwirowany i przeznaczony na tymczasowy obóz dla wysiedlonych, a następnie na obóz przejściowy dla wrocławskich Żydów.

          Benedyktyni powrócili do Krzeszowa w 1945 roku, ale już rok później zostali wysiedleni do Wimpfen am Neckar. Ich miejsce w klasztorze zajęły przesiedlone w tym samym czasie ze Lwowa siostry benedyktynki z opactwa Wszystkich Świętych. Od 1970 do 2006 roku duszpasterstwo w parafii zostało powierzone cystersom z opactwa w Wąchocku.

          Zespół:

          W skład zespołu wchodzą: kościół klasztory, do którego od południa przylega klasztor i ogród, kościół bractwa św. Jozefa, dom gościnny opata i pochodzące głównie z XVII i XVIII wieku budowle pomocnicze.
          Na wschód od murów opactwa znajduje się Droga Krzyżowa, a w przysiółku Betlejem, obok kaplicy Narodzenia Pańskiego, letni pawilon opatów.

          Kościół klasztorny p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (Matki Boskiej Łaskawej) wzniesiony został w latach w latach 1728-1735 na miejscu wyburzonego średniowiecznego kościoła klasztornego. Inicjatorem budowy był opat Innocenty Fritsch. Autorstwo projektu łączy się z kręgiem architekta Kilian Ignaca Dientzenhofera lub z Krzysztofem Tauschem, roboty budowlane prowadził klasztorny mistrz murarski Anton Jentsch.

          W 1729 roku Ferdynand Maksymilian Brokoff z Pragi rozpoczął prace nad rzeźbiarską dekoracją fasady a po jego śmierci w 1731 roku kontynuował je jego uczeń Anton Dorasil. Wnętrze kościoła pokrywa polichromia wykonana przez Georga Wilhelma Neunhertza.
          Halowo-emporowy kościół założony jest na rzucie krzyża łacińskiego, jednonawowy pięcioprzęsłowy z rzędem otwartych do nawy kaplic, nad którymi znajdują się empory Prezbiterium jest jednoprzęsłowe, zamknięte apsydą na rzucie odcinka luku. Wnętrze nakryto sklepieniami żaglastymi, za wyjątkiem skrzyżowania nawy z transeptem równym jej szerokości, gdzie wznosi się, wsparta na pendentywach, kopuła.

          Elewacja zachodnia jest dwuwieżowa, na rzucie wklęsło-wypukłym. Wnętrze ma bogaty, barokowy wystrój i wyposażenie, częściowo pochodzące z wcześniejszej świątyni. Rozbudowana ikonografia polichromii, znajdującej się w rozdzielonych gurtami przęsłach sklepienia, nawiązuje do siedmiu przymiotów Emanuela z proroctwa Izajasza. Obrazują je liczne sceny odnoszące się do dziejów biblijnych i historii cystersów.

          Na bogate architektoniczne wyposażenie składają się również m. in. ołtarze. Większość rzeźb i ołtarzy jest autorstwa Antona Dorasila, a obrazów – Feliksa Antona Schefflera. Ołtarz główny został wykonany według projektu Ferdynanda Maksymiliana Brokoffa, a po jego śmierci ukończony przez Antona Dorasila. Obraz w środkowym polu nastawy przedstawia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, pędzla Petera Brandla. Tabernakulum wysunięte jest przed nastawę z tronem zwieńczonym koroną, , pośrodku którego ustawiona jest ikona Matki Boskiej Łaskawej z poł. XVIII w . Srebrną ramę wykonał złotnik Baniamin Hentschel z Wrocławia. Ambona wykonana została w 1736 r. przez Antona Stenzela, w 1761 r. ozdobił ją Joseph Lachel.
          Emporę organową w całości zajmuje instrument wykonany w latach 1733-1736 przez Michaela Englera.
          Na skrzyżowaniu nawy z transeptem znajdują się wspaniałe barokowe, trójrzędowe stalle klasztorne z dekoracją rzeźbiarską i malarską (1730-1735 F. M. Brokoff i A. Dorasil).

          Mauzoleum Piastów z linii świdnicko-jaworskiej

          Na osi prezbiterium kościoła klasztornego, wzniesione w latach 1735-1736. polichromie wnętrza autorstwa Georga Wilhelma Neunhertza, dekoracja rzeźbiarska Antona Dorasila, ściany pokryte stiukami Ignacego Alberta Provisore’a. W zamknięciach apsyd ołtarze św. Jadwigi i św. Wacława z obrazami z 1741 r. pędzla F.A. Schefflera.

          Kaplica św. Marii Magdaleny, na wsch. od mauzoleum.
          Wzniesiona w 1738 r. z usytuowaną pośrodku kopią Świętego Grobu (stanowiącą XXXII stację Kalwarii).

          Kościół bracki p.w. św. Józefa

          Powstał w latach 1692-1695 na miejscu średniowiecznego kościoła parafialnego p.w. św. Andrzeja. Wzniesiony dla utworzonego w 1669 r. bractwa św. Józefa, z fundacji opata Bernarda Rossa, wg anonimowego projektu. Pracami kierował klasztorny mistrz murarski Martin Urban a budowę zakończył w 1695 r. budowniczy Michael Klein z Nysy. Kościół konsekrowany 7 maja 1696 r., po udekorowaniu wnętrza polichromią przez Michaela Willmanna.

          Klasztor

          Wzniesiony prawdopodobnie około poł. XV wieku. Ze średniowiecznej budowli zachowało się jedynie w części skrzydło wschodnie. Budowę nowego barokowego klasztoru rozpoczęto wg planów wykonanych Okło 1770 r przez Johanna Gottlieba Fellera. Najpierw wzniesiono skrzydło południowe (1774-1782). Prace podjęto ponownie w 1788 r., pod kierownictwem Johanna Georga Rudolpha. Wzniesiono wówczas łącznik między skrzydłem południowym i wschodnim. W 1873 r. rozebrano zachodnie skrzydło średniowiecznego klasztoru.

          http://www.opactwo.eu