DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Góra Św. Anny – komponowany krajobraz kulturowo-przyrodniczy
          2013.04.17

          Góra Świętej Anny – komponowany krajobraz kulturowo-przyrodniczy

          "Góra Świętej Anny – komponowany krajobraz kulturowo – przyrodniczy" uznany został za Pomnik Historii rozporządzeniem Prezydenta RP z 14 kwietnia 2004 roku.

          Do pobrania: rozporządzenie.pdf

          Góra św. Anny (406 m n.p.m.) jest najwyższym wzniesieniem Masywu Chełmskiego na Wyżynie Śląskiej, w powiecie Strzelce Opolskie. Pierwotnie znana jako Chełm i Wysoka Góra była miejscem kultu pogańskiego, a od XV wieku stała się ośrodkiem wiary chrześcijańskiej. Używana dawniej nazwa Góra św. Jerzego pochodzić miała od wezwania średniowiecznej kapliczki, obecna – od imienia patronki kościoła – św. Anny.

          Kościół na szczycie góry powstał prawdopodobnie w latach 1480-1485, przebudowywany w stylu barokowym, w 1868 – dodano wieżę. W ołtarzu głównym umieszczono cudowną figurę św. Anny Samotrzeć, wykonaną w XV wieku. Pierwotny drewniany klasztor wzniesiony został tuż po przybyciu zakonu franciszkanów w 1655 roku. Obecny powstał w latach 1733-49, a rozbudowano go w 1905. Obok klasztoru znajduje się otoczony krużgankami (1768) dziedziniec odpustowy, tzw. Rajski Plac, do którego prowadzą monumentalne schody.

          Po południowych i południowo – wschodnich stokach góry biegną Droga Męki Pańskiej i Dróżki Matki Boskiej – malownicza kalwaria z kaplicami zbudowanymi w latach 1700-09 i 1760-64 według projektu Domenico Signo z fundacji rodu Gaszynów.

          W maju i czerwcu 1921 roku w okolicy Góry Świętej Anny stoczono najcięższe walki III Powstania Śląskiego. Upamiętnia je wzniesiony w 1955 roku Pomnik Czynu Powstańczego autorstwa Xawerego Dunikowskiego oraz Muzeum Czynu Powstańczego, położone u podnóża góry w „Domu Polskim”. W latach 1934 – 38 w nieczynnym kamieniołomie wapienia wykonano amfiteatr.

          Ponadto rejon Góry Świętej Anny (5775 ha) od 1988 roku podlega ochronie jako park krajobrazowy. Na jego terenie znajduje się kilka rezerwatów przyrody z endemicznymi gatunkami roślin oraz rezerwat geologiczny.

          Wyjątkowość całego zespołu polega na świetnym połączeniu walorów przyrodniczych z elementami kulturowymi, tworzącymi całość niezwykle ważną dla Śląska Opolskiego ze względów historycznych i religijnych. Będąca od wieków miejscem kultu Góra jest ciągle żywym świadectwem przenikania się kultur, religii i postaw patriotycznych.


          W ostatnim okresie ukazały się następujące opracowania dotyczące tego zabytku:
           
          • „Góra św. Anny” (zawierająca teksty w językach: polskim, niemieckim i angielskim), pod redakcją i z fotografiami Romana Hlawacza, z tekstami o. Jozafata Romana Gohly’ego OFM, Wiesława Lesiuka i Krzysztofa Spałka z 2003 roku,
             
          • „Kalwaria na Górze świętej Anny – wybitny obiekt europejskiego i polskiego nurtu sanktuariów kalwaryjskich” Anny Mitkowskiej z 2006 roku,
             
          • „Historia Góry św. Anny na Górnym Śląsku” – opracowana na podstawie niepublikowanych źródeł przez o. Chryzogona Reischa, kapłana zakonu franciszkańskiego” – tłumaczenie tekstów z 1910 roku, pod redakcją o. Jozafata Romana Gohly’ego OFM, z 2006 roku.