DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Legnickie Pole – pobenedyktyński zespół klasztorny
          2013.04.18

          Legnickie Pole – pobenedyktyński zespół klasztorny

          "Legnickie Pole – pobenedyktyński zespół klasztorny" został uznany za Pomnik Historii rozporządzeniem Prezydenta RP z 14 kwietnia 2004 (Dz. U. 2004 nr 102 poz. 1056).

          Do pobrania: rozporządzenie.pdf

          Granica zespołu zabytkowego obejmuje: obszar opactwa wyznaczony od południa ul Klasztorną, od zachodu ulicą św. Jadwigi, od północy ul. Benedyktynów, od wschodu murem granicznym barokowego ogrodu klasztornego i zespół kościelny położony po drugiej stronie ulicy św. Jadwigi w granicach wyznaczonych murem cmentarza, oraz następujące obiekty: kościół klasztorny, klasztor benedyktynów, pawilon ogrodowy.

          Historia. Dnia 9 kwietnia 1241 r. w okolicach obecnego Legnickiego Pola doszło do bitwy (znanej w historii jako bitwa pod Legnicą), w której rycerstwo polskie, wspomagane przez krzyżowców oraz mieszczan i górników z kopalni złota w Złotoryi, starło się z Tatarami prącymi na Węgry. Książę Henryk II Pobożny, dowodzący rycerstwem polskim, został śmiertelnie ranny. Tatarzy zbezcześcili jego zwłoki a widok zatkniętej na dzidzie głowy księcia miał zmusić mieszkańców obleganego miasta do poddania się. Obrońcy grodu nie poddali a najeźdźcy po złupieniu okolicy wycofali się.

          Tradycja średniowieczna wiąże początki Legnickiego Pola z odnalezieniem na pobojowisku zwłok Henryka przez jego matkę księżną Jadwigę (późniejszą świętą). Dla uczczenia pamięci syna ufundować ona miła kościół oraz klasztor, w którym osadziła benedyktynów z czeskich Opatowic. Starszy z obecnie dwóch istniejących w Legnickim Polu kościołów datowany na początek XIII w. Związany z nim był klasztor benedyktynów, który po przejściu w 1523 r. mieszkańców na protestantyzm, został zniesiony w roku 1535. Dobra klasztorne sprzedano, a patronat nad kościołem pełnili kolejni właściciele Legnickiego Pola.

          Na pocz. XVIII w. majątek w Legnickim Polu był poważnie zadłużony. Wykorzystał to Othmar Zinke, opat klasztoru benedyktynów w Braumowie, uzyskując w 1703 r. od cesarza Leopolda I nakaz sprzedaży zadłużonych włości, i tak dobra te przeszły w ręce benedyktynów. Zakonnicy przejęli również kościół. W 1708 r. na mocy konwencji w Altranstädt ewangelicy odzyskali stary kościół. Jednocześnie benedyktyni przystąpili do gromadzenia środków na budowę nowego kościoła i klasztory, które miały zdominować ewangelicką świątynię oraz stać się pomnikiem sławy i chwały obrońców wiary, poległych w bitwie pod Legnicą.

          Budowę rozpoczęto w 1719 r. wg projektu Kiliana Ignacego Dientzenhofera. W 1723 r. benedyktyni uzyskali zgodę na erygowanie samodzielnej parafii. W tym też roku opat Othmar Zinke położył kamień węgielny pod budowę klasztoru, a pięć lat później - pod założenie kościoła. Stan surowy świątyni ukończono w 1729 r.

          Wnętrze. Rzeźby fasady i we wnętrzu oraz snycerkę ołtarzy bocznych i prospektu organowego wykonał Karl Joseph Hiernle. Obrazy do ołtarzy bocznych są autorstwa Wacława Lorenza Reinera. Organy wykonał śląski organmistrz Adam Horatio Casparini.
          Kościół został poświęcony 7 X 1731 r, ale prace wykończeniowy trwały jeszcze do 1733 r. Powstały wówczas freski sklepienne, autorstwa Kosmy Damiana Asama z Bawarii.
          Budynki klasztorne wykończono w 1738 r. Kres klasztoru przyniosła sekularyzacja w 1810 r. W 1836 r. postanowiono przeznaczyć budynki klasztorne na siedzibę korpusu kadetów. Przystąpiono do rozbudowy barokowego założenia według projektu opracowanego przez Karla Friedricha Schinkla. Kolejnej rozbudowy zespołu dokonano w latach 1894-1898. Od 1966 r. ma tu swoją siedzibę Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych. Kościół klasztorny p.w. św. Jadwigi natomiast nieprzerwanie służył miejscowej parafii katolickiej.

          Kościół p.w. Św. Trójcy (d. ewang., ob. muzeum)

          Gotycki, wzn. zapewne ok. 1 poł. XIV w. w miejscu kaplicy fund. Św. Jadwigi. W latach 1535-1945 ewangelicki (z przerwą 1703-1708), spustoszony przez Szwedów w XVII w., przebudowany po pożarze w 1706 r. Po 1945 r. nieużytkowany, w 1961 r. zaadaptowany na Muzeum Bitwy Legnickiej.

          Zespół klasztorny benedyktynów p.w. Krzyża Świętego i św. Jadwigi

          Oś barokowego założenia wyznacza kościół p.w. Krzyża Świętego i św. Jadwigi. Oryginalny rzut świątyni łączy układ centralny w nawie z zaakcentowanym, wydłużonym prezbiterium. Efekt taki osiągnięto przez złożenie w nawie dwu przenikających się elips, nakrytych podpartym jedynie w sześciu punktach sklepieniem żaglastym. Jest to jedno z najciekawszych rozwiązań stosowanych przez Dientzenhofera. Ołtarz główny jest dziełem flamandzkiego malarza Franciszka de Beckera. Główna ozdoba kościoła są iluzjonistyczne malowidła freskowe na sklepieniu nawy i prezbiterium, pędzla Asama.

          Kościół dzieli zabudowania klasztorne na dwie równe części, o rzutach zbliżonych do kwadratu, skupione wokół osobnych dziedzińców. Część północną zajmował właściwy klasztor, a część południową – prałatura. Do obu skrzydeł klasztoru od wschodu przylegają symetryczne dobudówki, wzniesione wg projektu Karla Friedricha Schinkla.

          Ogród barokowy zachował się w swych pierwotnych granicach, wyznaczonych od wschodu przez mur graniczny o zarysie zbliżonym do podkowy. W centralnej części ogrodu wznosi się oktogonalny, dwukondygnacyjny pawilon ogrodowy.

          http://www.legnickiepole.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=20&Itemid=31