DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          Lubiń - zespół opactwa benedyktynów
          2013.04.18

          Lubiń - zespół opactwa benedyktynów

          "Lubiń - zespół opactwa benedyktynów" został uznany  za Pomnik Historii rozporządzeniem Prezydenta RP  z 9 grudnia 2009 roku (Dz. U. Nr 214 Poz. 1659).

          Do pobrania: rozporządzenie.pdf

          Klasztor oo. benedyktynów w Lubiniu ma bardzo wczesną metrykę sięgającą pierwszych wieków chrześcijaństwa w Polsce. Powstał ok. 1075 na fali fundacji benedyktyńskich, jaka miała miejsce na ziemiach polskich po najeździe Brzetysława i rebelii pogańskiej (Tyniec, Mogilno, Lubiń). Ukształtowane przez ponad 900 lat założenie przestrzenne i zespół budowlany opactwa stanowi świadectwo trwania kultury materialnej i niematerialnej o wyjątkowym znaczeniu w skali Wielkopolski oraz całego kraju.

          Klasztor w Lubiniu odznacza się szczególnymi wartościami historycznymi, kulturowymi oraz walorami architektonicznymi, ponad to zachował się w dobrym stanie, mimo długich i burzliwych dziejów.

          Jego historia wiąże się ściśle z dynastią Piastów oraz potężnym w średniowieczu wielkopolskim rodem Awdańców. Klasztor ufundował król Bolesław Szczodry, następnie fundację odnowili Bolesław Krzywousty z żoną przy wsparciu Awdańców. Lubiń pełnił rolę książęcej nekropolii. W podziemiach kościelnych pochowana została rodzina Mieszka III Starego: syn Bolesław (+ 1195), Władysław Laskonogi (+1231) lub wnuk Mieszka III - Władysław Odonic (+1239). Kościół klasztorny był także miejscem pochówku rodziny Awdańców i wszystkich opatów lubińskich. Ścisły związek z panującą dynastią Piastów potwierdza pierwszoplanową rolę, jaką opactwo odgrywało w biskupstwie poznańskim w pierwszych wiekach swojego istnienia.

          Od momentu powstania, klasztor miał ogromne znaczenie na polu krzewienia wiary i kultury. W Lubiniu działała jedna z największych w Wielkopolsce bibliotek klasztornych (m.in. do dziś przechowuje najstarszy zapis nutowy w Polsce). Wykształceni mnisi lubińscy prowadzili bibliotekę i skryptorium. Wśród nich prawdopodobnie znajdował się, protegowany kanclerza Michała Awdańca, Gall Anonim. W Lubiniu przebywał także Maciej, notariusz księcia Bolesława Pobożnego. To on, po raz pierwszy w 1257 r. zastosował nazwę Polonia Maioris, która stała się odtąd określeniem Wielkopolski. Z klasztorem łączą się również losy błogosławionego Bernarda z Wąbrzeźna oraz Adama Mickiewicza, który według tradycji zatrzymał się tu, zanim na zawsze opuścił ojczyznę.

          Opactwo w Lubiniu, co unikalne w porównaniu z innymi zgromadzeniami w Polsce, ma zachowaną szczegółową dokumentację źródłową sięgającą początków swojego powstania. Ponadto, jest jednym z najdłużej działających na ziemiach polskich ośrodkiem monastycznym.

          W obręb historycznego założenia wchodzą: kościół klasztorny p.w. NMP, dwa budynki klasztorne z parkiem i ogrodami, murowanym ogrodzeniem z siedmioma bramami, dzwonnica, folwark, kościół parafialny p.w. św. Leonarda wraz z murowanym ogrodzeniem, pastorówka, szkółka parafialna, plac targowy i figura św. Jana Nepomucena. Bogactwo zabytków z różnych epok czynią z lubińskiego zespołu swoisty skarbiec stylów, od romanizmu i gotyku poczynając, poprzez manieryzm, barok, rokoko na dziewiętnastowiecznym historyzmie i międzywojennym stylu narodowym kończąc.

          Świątynia p.w. NMP była kilkukrotnie przebudowywana. Pierwotne, romańskie formy obiektu nawiązywały do benedyktyńskich wzorców znad Mozy i Skaldy, zwłaszcza w części zachodniego masywu wieżowego. Fragmenty romańskich kamiennych murów zachowały się do dzisiaj zarówno w kościele klasztornym, jak i parafialnym p.w. św. Leonarda i świadczą o doskonałym warsztacie ówczesnych muratorów. Kolejne rozbudowy w stylu gotyckim i renesansowym odcisnęły piętno w bryle i dekoracji tych obiektów. Ze średniowiecznego wyposażenia kościoła p.w. NMP zachowały się m.in. romańskie i gotyckie portale, metalowe drzwi zdobione kutym ornamentem, kamienna kropielnica, granitowa płyta nagrobna opata Awdańca (+1490) oraz gotycka płyta epitafijna poświęcona dobrodziejowi klasztoru - Władysławowi Laskonogiemu (+1231). Z okresu renesansu przetrwały nagrobki opatów i rycerzy, a także manierystyczne szczyty kościoła św. Leonarda. Najwięcej zmian wniosły prace prowadzone w XVIII w. Wnętrze kościoła klasztornego zdominował wówczas styl barokowy reprezentowany przez artystów z kręgu Czech, Moraw i Śląska. Powstały polichromie iluzjonistyczne, rozbudowane stalle autorstwa Jana Jerzego Urbańskiego, ołtarze i ambona.

          W 1847 r. rozebrano znaczną część zabudowań klasztornych (ponad 70 %), które powstawały równolegle z budową kościoła i przechodziły kilka faz przebudów. W latach 20. XX w. w miejscu dawnego skrzydła północno-wschodniego, benedyktyni wznieśli nowy budynek klasztorny.

          www.benedyktyni.net