DANE KONTAKTOWE
DANE TELEADRESOWE
Wyrażam zgodę na przetwarzanie i przetrzymywanie moich danych osobowych niezbędnych do korzystania z materiałów serwisu przez NID zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz. U. Nr 133, poz. 883).

PRZYPOMNIJ HASŁO

INFORMACJE OGÓLNE

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    DLA WŁAŚCICIELI I ZARZĄDCÓW

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

      DLA SPECJALISTÓW

      Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

        << < KALENDARIUM / 2012 / KWI > >>

          DZIEDZICTWO
          KULTUROWE W REGIONACH

          mapa WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
           
           
           
          CHARAKTERYSTYKA DZIEDZICTWA KULTUROWEGO
          Na terenie województwa znajduje się 3139 obiektów wpisanych do rejestru zabytków nieruchomych, w tym m.in.: 799 obiektów sakralnych, 161 pałaców, 145 folwarków, 87 dworów, 68 obiektów architektury obronnej, 57 zespołów urbanistycznych i 23 zamki.

          Charakterystyka

          Zróżnicowany krajobraz kulturowy regionu jest świadectwem historii i wynikiem ścierania się wpływów zachodnioeuropejskich, polskich i skandynawskich. Powstał na bazie kilku jednostek historycznych: przynależnych Księstwu Pomorskiemu (istniejącemu od XI do XVII w.), włączonych w XVII w. w granice Brandenburgii i późniejszego państwa niemieckiego, z części niemieckiego księstwa brandenburskiego i prowincji Nowej Marchii oraz z enklawy ziem Królestwa Polskiego, włączonych w czasie rozbiorów w granice Prus. Podziały polityczne zaznaczyły się w spuściźnie kulturowej regionu, gdzie poszczególne jego elementy (zagospodarowanie przestrzenne, architektura, sztuka, kultura agrarna - charakteryzują się odmiennaością. Dodatkowym walorem krajobrazu jest wielość mezoregionów geograficznych, układających się równoległe do linii wybrzeża Bałtyku, Ich bogata rzeźba oraz sieć rzek i jezior.

          Zarys dziejów

          Województwo zachodniopomorskie powstałe w wyniku reformy administracyjnej kraju w 1999 r. składa się z prowincji, powstałych w wyniku przemian cywilizacyjno-gospodarczych i politycznych od X w. do czasów współczesnych. Mało znanym okresem jest osadnictwo pradziejowe. Zabytki związane z powstawaniem stabilnego osadnictwa i struktur terytorialnych wiążą się ze słowiańskimi plemionami Pomorzan. Po koniec wieku X Mieszko I na krótko włączył teren Pomorza w obręb terytorium państwa polskiego, a Bolesław Chrobry ustanowił biskupstwo w Kołobrzegu w 1000 roku (na osiem lat). Już jednak w wieku XI wykształciła się dynastia Gryfitów i powstało Księstwo Pomorskie, zorganizowane w oparciu o kasztelanie. Na początku wieku XII Pomorze zostało w części powtórnie przyłączone do Polski przez Bolesława Krzywoustego, w części pozostało lennem polskiego króla. Pierwsze misje chrystianizacyjne (1124 i 1128) skutkowały erygowaniem biskupstwa pomorskiego w Wolinie (1140), przeniesionego do Kamienia (1176). Od 2 poł. XII w. na teren Pomorza nasilał się przypływ osadników i kolonizacja na prawie niemieckim oraz rozwijała się działalność związków handlowo-gospodarczych (Hanza). Od przełomu XII i XIII wieku na Pomorze przybywały zakony: cystersi (1173 Kołbacz), premostratensi (1180 Białoboki), augustianki (1250 Pyrzyce), templariusze (1268 Rurka, Czaplinek), joanici (1150 Stare Sławsko), dominikanie (Kamień 1228), franciszkanie (1243 Szczecin), augustianie (1370 Stargard).

          Teren Księstwa Pomorskiego poddawał się ekspansji brandenburskiej, krzyżackiej. Księstwo Pomorskie utraciło w poł.XIII wieku tereny południowo-zachodnie i granicę z Wielkopolską, w poł. XIV w. rejon Starego Drawska. Na terenach militarnie zagrożonych powstawały w rejonach granic z Nową Marchią i Polską linie obronne zamków książęcych, rycerskich i zakonnych.

          Po ustabilizowaniu się granic zewnętrznych ok poł. XIV w. umacnia się i rozbudowuje struktura przestrzenna miast, powstają trwałe obiekty użyteczności publicznej. W roku 1534 książęta pomorscy wprowadzają reformację, później następuje to na terenach Nowej Marchii (1590). Poważne zmiany powodowały skutki wojny trzydziestoletniej (1618-1648), wygaśniecie rodu Gryfitów (1637) i pokoju westfalskiego (1648), w wyniku którego Pomorze podzielono pomiędzy Szwecję i Brandenburgię oraz w wyniku wojny północnej (1710-1721) i pokoju sztokholmskiego (1720), w wyniku którego Prusy przejęły Szczecin, ujście Odry, Uznam i Wolin. Od tego czasu nowe tereny wschodnich prowincji Prus rozwijały się skutkiem kolejnych kolonizacji. Początek XIX wieku to doświadczenia wojenne - niepozostawiające jednak bezpośrednich skutków w krajobrazie kulturowym, jakie przyniosły pruskie reformy administracji i rolnictwa. W 2 poł. XIX w. również w związku z inwestycjami komunikacyjnymi nastąpiło znaczne przyspieszenie cywilizacyjne i technologiczne oraz rozwój miast. Tendencje te nasiliły się po wojnie prusko-francuskiej i powstaniu Cesarstwa Niemieckiego. Duża część zachowanej historycznej substancji regionu, który zdominowała funkcja rolnicza, oparta na wielkich własnościach, pochodzi z tego okresu. Słaby poziom przemysłu generował niskie zaludnienie z wyjątkiem miast i stolic rejencji, rozwijających się również w wyniku kolejnych migracji pocz. XX w.. Z tego okresu pochodzi szereg zabytków o modernistycznych cechach stylowych - zabudowy mieszkaniowej i obiektów użyteczności publicznej.

          Po 1933 roku rozpoczyna się okres budowy zespołów koszar, lotnisk, fabryk i osiedli robotniczych. Tragiczne skutki działań wojennych dotknęły najbardziej największe miasta Szczecin, Koszalin, Kołobrzeg, Stargard i Pyrzyce oraz miasta rejonu Wału Pomorskiego. Nie mniejsze straty w krajobrazie kulturowym Pomorza Zachodniego wiązać należy jednak z okresem powojennym - rabunkową gospodarką radzieckiej administracji wojennej i skutkami przerwanej ciągłości kulturowej - pełną wymianą mieszkańców, języka, religii a co za tym idzie brakiem identyfikacji z zastanym dziedzictwem przymusowo przesiedlanej i napływowej ludności. Zmiany w krajobrazie kulturowym dokonały też niefortunne projekty odbudowy miast po 1945 rokiem